آدرس جدید سایت

 www.magelan.ir

 

صورت فلکي آندرومدا و NGC891 که تقريبا در 30 ميليون سال نوري از زمين واقع است ديده شده . تلسکوپ فضايي هابل ناسا با دوربين پيشرفته و قدرتمند خود که وسعت ديد بالايي دارد نيمه شمالي کهکشان مارپيچي را مشاهده کرده . قسمت مرکزي آن خارج از عکس و در انتها و سمت چپ مي باشد . قطر کهکشان صد هزار سال نوري است و دقيقا از لبه اش مشاهده شده است . اولين بار تصور ميشد گويي داريم به کهکشان راه شيري خودمان نگاه مي کنيم ولي با جزئيات بيشتر رشته هاي غبار و گاز از سطح کهکشان به درون هاله مي گريزند و به اندازه بيش از صد سال نوري به درون فضا کشيده شده اند و به وضوح آنها را در مقابل پيش زمينه هاله کهکشان مشاهده مي کنيم ستاره شناسان معتقدند اين رشته ها در نتيجه خروج مواد مربوط به ابرنواختر يا فعاليت شديد تشکيل ستاره مي باشد که وقتي متولد مي شوند مي درخشند و وقتي منفجر مي شوند يعني مرده اند . ستارگان بادهاي قدرتمندي ايجاد مي کنند که مي توانند غبارو گاز را بيش از صدها سال نوري در فضا پراکنده کنند . تعداد کمي از ستارگان پيش زمينه منظومه شمسي در تصوير به روشني مي درخشند و کهکشان دور بيضي شکل در سمت راست پايين تصوير قابل مشاهده اند NGC891قسمتي از گروه کوچک کهکشانهاييست که به علت نيروي گرانش به هم اتصال يافته اند .

مجله نشنال جغرافی این هفته با ارائه تصاویری از آسمانهای مربایی، چشم روح، آبشاری از شفق و برکشیدن حجاب از چهره ماه، به معرفی بهترین تصاویر نجومی پرداخته است.

چشم روح

تصویر تازه منتشر شده از کاوشگر گلکس ناسا نشان دهنده درخشش ماوراء بنفش سحابی هلیکس یا NGC 7293 است.

حلقه های اندرومدا

حلقه های آبی و سفید در این تصویر ماوراء بنفش یک چشم کیهانی از کهکشان اندرومدا به عنوان بزرگترین همسایه کهکشانی راه شیری درست کرده است. این کهکشان در فاصله 2.5 میلیون سال نوری از ما قرار دارد. اگرچه به نظر می رسد که این کهکشان مارپیچ باشد اما تصویر جدید کاوشگر گلکس اشکال حلقوی را نشان می دهند.

برکشیدن حجاب

ابرهای سیاره از روی ماه بر میایند، این تصویر از سن حوزه ، کالیفرنیا گرفته شده و در بخش "تصاویر شما" نشنال جغرافی ثبت شده است.

حق تولد

درخشش طلایی غبار مانند یک سحابی سیاره ای که از آن با عنوان 2-71  Sharpless یاد می شود در تصویر تازه منتشر شده از سوی رصدخانه جمینی شمالی در هاوایی به چشم می ر سد.

بامداد امروز و با عبور ماه از مقابل قرص خورشید، ساکنان سواحل اقیانوس آرام گرفت حلقوی خورشید را به تماشا نشستند. این پدیده در دیگر نقاط جهان از جمله ایران دیده نشد.

خورشیدگرفتگی حلقوی وقتی اتفاق می‎افتد که ماه در مدار بیضوی خود به دورترین فاصله از زمین می‎رسد، در نتیجه اندازه ظاهری آن از قرص خورشید کوچک‎تر می‎شود و وقتی در برابر قرص خورشید قرار می‌گیرد، نمی‎تواند تمام سطح آن را بپوشاند.

گرفت جزئی در آسمان پکن، چین

گرفت حلقوی در آسمان یوکوهاما، ژاپن

گرفت حلقوی در آسمان ابری تایپه، تایوان

نیمه شب یک‌شنبه 20 می به وقت جهانی (بامداد دوشنبه 1 خرداد / 21 می به وقت ایران)، خورشیدگرفتگی حلقوی روی می‌دهد و ساکنان سواحل اقیانوس آرام به تماشای حلقه آتشین خورشید خواهند نشست.

خورشیدگرفتگی حلقوی وقتی اتفاق می‌افتد که ماه در بیشترین فاصله مداری از زمین قرار داشته باشد و قطر ظاهری آن کوچک‌تر از قرص ظاهری خورشید به نظر برسد. در شرایط معمول، قطر ظاهری ماه با قطر ظاهری خورشید برابر یا اندکی از آن بزرگ‌تر است و خورشیدگرفتگی به شکل کامل دیده خواهد شد.

 این خورشیدگرفتگی به هنگام طلوع آفتاب در غرب چین آغاز می‌شود و سایه ماه با حرکت به سمت شرق از ژاپن و اقیانوس آرام عبور می‌کند. درنهایت، خورشیدگرفتگی در غرب ایالات متحده پایان می‌یابد. این خورشیدگرفتگی در دیگر نقاط جهان از جمله ایران قابل مشاهده نیست.

کارشناسان ناسا با تحلیل تصاویر ارسالی فضاپیمای وایز اعلام کرده‌اند حدود 4700 سیارک بالقوه خطرناک در اطراف زمین وجود دارند که می‌توانند با برخورد به سطح زمین، فاجعه‌ای به بار بیاورند.

سیارک‌های بالقوه خطرناک که PHA (مخفف عبارت potentially hazardous asteroids) نیز نامیده می‌شوند، صخره‌هایی سرگردان در منظومه شمسی هستند که در حرکت مداری خود به فاصله نزدیک‌تر از 8 میلیون کیلومتری از زمین می‌رسند (فاصله متوسط زمین تا ماه چهارصدهزار کیلومتر است) و آن‌قدر بزرگ هستند که بتوانند سالم از جو زمین عبور کنند و در برخورد با سطح زمین، به مناطق وسیعی از زمین آسیب وارد کنند.
فضاپیمای وایز که از زمستان 2011 / 1389 به رصد آسمان در نور فروسرخ مشغول است، می‌تواند تابش حرارتی سیارک‌ها را تشخیص دهد و به همین دلیل، می‌تواند هم سیارک‌های روشن و هم سیارک‌های تاریک را بررسی کند. پس از بررسی 107 نمونه از سیارک‌های بالقوه خطرناک، اخترشناسان نتیجه گرفته‌اند که حدود 4700 پی.اچ.ای با قطر بزرگ‌تر از 100 متر در اطراف زمین وجود دارد. هرچند خطای این مطالعه نسبتا زیاد است (33درصد، یعنی مقدار درست بین 3200 تا 6200 سنگ است) اما این بدان معنی است که پروژه‌های جستجوی اجرام نزدیک زمین (NEO) تاکنون موفق به شناسایی حدود 20 تا 30درصد از این اجرام شده و انسان در آغاز قرن بیست‌ویکم هنوز نتوانسته است بسیاری از خطرهای آسمانی نزدیک به خود را شناسایی کند.

در این تصاویر می‌توانید شبیه‌سازی‌های ناسا را از سیارک‌های معمولی و سیارک‌های بالقوه خطرناک ملاحظه کنید. مدار زمین به رنگ سبز، اجرام نزدیک به زمین با رنگ آبی و سیارک‌های بالقوه خطرناک با رنگ نارنجی مشخص شده‌اند.
مهم‌ترین مشکل در شناسایی این اجرام، نزدیکی آن‌ها به زمین است. مدار نزدیک به زمین بدان معنی است که حرکت نسبی (ظاهری) این اجرام در آسمان بسیار کند است و دیر به دیر در وضعیت رصدی مناسب قرار می‌گیرند. از نگاه ناظر زمینی، این اجرام بیشتر زمان خود را در نزدیکی خورشید می‌گذارنند و از آن‌جا که اندازه کوچکی دارند، در روشنایی اطراف خورشید محو می‌شوند. هرچند با استفاده از تلسکوپ‌های روباتیک قوی، کارشناسان ناسا موفق شده‌اند نرخ شناسایی این اجرام را افزایش دهند، اما اطلاعات ارسالی تلسکوپ وایز نشان می‌دهد این تلاش‌ها کافی نیست!

نتیجه مهم دیگری که از تحلیل اطلاعات ارسالی تلسکوپ وایز بدست آمده، این است که تعداد سیارک‌های بالقوه خطرناک که نزدیک به صفحه مداری زمین (دایره‌البروج) گردش می‌کنند، حداقل دو برابر تخمین‌های قبلی است. بسیاری از سنگ‌های سرگردان در فضای منظومه شمسی در صفحه‌هایی متفاوت با صفحه مداری زمین گردش می‌کنند و عملا نمی‌توانند برای زمین خطرساز شوند؛ اما اجرام حاضر در صفحه دایره‌البروج خطرناک‌ترین تهدیدها برای زمین و حیات روی آن به شمار می‌روند. رصدهای وایز هم‌چنین نشان داده که پی.اچ.اوهای نزدیک به صفحه دایره‌البروج روشن‌تر از دیگر سیارک‌ها هستند که بدان معنی است آنها اغلب سنگی یا فلزی هستند و در صورت برخورد به زمین، آسیب‌های بیشتری به بار می‌آورند.
شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهد این اجرام از برخورد سیارک‌های کمربند اصلی با یکدیگر تولید شده‌اند. کمربند اصلی سیارک‌ها، اجتماعی از یک میلیون سنگ ریز و درشت در فضای بین سیاره مریخ و مشتری است که حدود 4.5 میلیارد سال پیش و همراه با دیگر اجرام منظومه شمسی متولد شده‌اند.

سیاره ناهید که این روزها بعد از غروب خورشید در ارتفاع نه چندان زیادی از افق غربی می‌درخشد، به شکل هلالی زیبا درآمده و هر روز به خورشید نزدیک‌تر می‌شود تا روز 17 خرداد از مقابل قرص خورشید عبور کند.

برای مشاهده این هلال زیبا کافی است از یک تلسکوپ کوچک یا دوربین دوچشمی معمولی استفاده کنید. حتی می‌توانید با استفاده از لنز تله و البته به شرط نصب دوربین روی سه‌پایه تصویر کوچکی از این هلال را ثبت کنید. یافتن سیاره ناهید بسیار ساده است: پس از غروب خورشید، ناهید درخشان‌ترین جسم آسمان است که در سمت غرب قرار دارد.

در حال حاضر، 13درصد از سطح ناهید روشن است و باقطر ظاهری 47 ثانیه قوسی، از قدر حدود 4.5- دیده می‌شود.

در ساعات اولیه عصرگاه روز یکشنبه 20 می (31 اردیبهشت ماه) کسوف خورشیدی منظره جالب توجهی از یک حلقه آتش را در آسمان پدید می آورد.

کسوف خورشیدی زمانی رخ می دهد که ماه مستقیم میان زمین و خورشید قرار می گیرد از این رو روز یکشنبه کسوف خورشیدی در قسمت اعظم آمریکا و کانادا قابل مشاهده خواهد بود.

طی این کسوف سالانه، ماه شبیه یک سکه سیاه در مقابل خورشید به عنوان یک سکه درخشان قرار می گیرد و حلقه ای از آتش را در آسمان ایجاد می کند.

این کسوف سالانه زمانی رخ می دهد که ماه در نزدیکترین یا دورترین فاصله خود از زمین در مدار غیر مدور خود قرار دارد.

کسوفهای سالانه می تواند بسیار جالب توجه باشند اما از آنجا که کسوف کامل نیستند باید آنها را از طریق فیلترهای امنیتی تماشا کرد چرا که نگاه کردن مستقیم در این حالت به نور خورشید می تواند به چشمانتان آسیب بزند.

براساس گزارش لایو ساینس، در کسوف روز یکشنبه ماه 94 درصد از نور خورشید را می پوشاند و از این هم راستایی ماه، خورشید و زمین یک حلقه آتش پدیدار می شود. آسمان در این حالت تاریک نمی شود اما برای چند دقیقه ای به یک شفق ساختگی تبدیل خواهد شد.

زمین در گردش به دور خورشید و ماه در گردش به دور زمین در مدارهای بیضی‌شکل اما نزدیک به دایره حرکت می‌کنند. شعاع مدار گردش زمین به دور خورشید تقریباً 150 میلیون کیلومتر حدود 400 برابر بزرگتر از شعاع مدار گردش ماه به دور زمین (تقریباً 380 هزار کیلومتر) است و این در حالی است که اندازه واقعی خورشید نیز حدود 400 برابر بزرگتر از اندازه واقعی ماه است. این وضعیت باعث شده ‌است که اندازه ظاهری ماه و خورشید از دید اهالی کره زمین تقریباً یکسان باشد.